Wyświetlenia: 0 Autor: Edytor witryny Czas publikacji: 17.10.2026 Pochodzenie: Strona
Monoblokowe pompy ciepła utrzymują obieg hydrauliczny poza przegrodą budynku. Taka architektura wystawia główny wymiennik ciepła i zewnętrzne rurociągi bezpośrednio na działanie temperatur otoczenia. W przeciwieństwie do systemów dzielonych, które bezpiecznie utrzymują wodę w pomieszczeniach, monobloki są narażone na poważną podatność na awarie sieci w zimie. Kiedy moc spada, cyrkulacja zostaje natychmiast zatrzymana. W temperaturach ujemnych stojąca woda w miarę zamarzania rozszerza się gwałtownie o około 9%. Ta fizyczna ekspansja wywiera ogromne ciśnienie, co prowadzi do pęknięć płytowych wymienników ciepła, pęknięć rur i całkowitej awarii systemu.
Ochrona tego sprzętu wymaga wielowarstwowej strategii obrony. Poleganie na jednym punkcie awarii grozi katastrofą podczas trudnych warunków pogodowych. Należy wdrożyć zabezpieczenia, które chronią urządzenie bez uszczerbku dla codziennej efektywności ogrzewania. Ocenimy zabezpieczenia chemiczne, mechaniczne, elektryczne i proceduralne mające na celu ochronę zewnętrznych obwodów hydraulicznych przed katastrofalnymi uszkodzeniami spowodowanymi zamarznięciem podczas długotrwałych przerw w dostawie prądu.
Kompromisy chemiczne i mechaniczne: poleganie wyłącznie na glikolu wpływa na efektywność wymiany ciepła i wymaga ciągłej konserwacji, podczas gdy mechaniczne zawory przeciwzamrożeniowe zapewniają niezawodny drenaż, ale wymagają ręcznego uzupełniania systemu po zdarzeniu.
Cyrkulacja to pierwsza linia obrony: utrzymywanie zapasowego źródła zasilania o niskiej mocy, przeznaczonego wyłącznie dla pompy obiegowej, może zapobiec zamarzaniu przez wiele dni bez konieczności zasilania sprężarki.
Projekt systemu decyduje o podatności na zagrożenia: Prawidłowy projekt systemu niskotemperaturowej pompy ciepła musi uwzględniać grubość izolacji rur, masę termiczną zbiornika buforowego i ekspozycję na wiatr, aby obliczyć dokładne wskaźniki „czasu zamarzania”.
Odszranianie a ochrona przed awarią: Standardowy tryb odszraniania pompy ciepła wymaga aktywnego zasilania z sieci, aby stopić szron w wężownicy; zapewnia zerową ochronę obwodu hydraulicznego podczas całkowitej przerwy w dostawie prądu.
Protokoły ponownego uruchomienia mają znaczenie: Nieprawidłowe ponowne uruchomienie pompy ciepła po dłuższej przerwie może spowodować przepięcia elektryczne lub uszkodzenie sprężarki, jeśli nagromadzony lód nie zostanie najpierw usunięty.
Jakiś Monoblokowa pompa ciepła R290 zawiera cały cykl chłodniczy w obudowie zewnętrznej. Sam czynnik chłodniczy R290, propan, jest odporny na zamarzanie aż do ekstremalnych temperatur, nie stwarzając żadnego ryzyka w przypadku przestoju. Jednak proces wymiany ciepła zachodzi całkowicie poza domem. W głównych rurach zasilania i powrotu znajduje się wrażliwa woda, a nie mrozoodporny czynnik chłodniczy. Wewnętrzny lutowany płytowy wymiennik ciepła składa się z kilkudziesięciu naprzemiennych ultracienkich płyt ze stali nierdzewnej. Woda przepływa po jednej stronie płyty, a czynnik chłodniczy po drugiej.
Jeśli woda wewnątrz lutowanego płytowego wymiennika ciepła zamarznie, rozszerzający się lód kruszy wewnętrzne metalowe płyty. Pęknięcie to umożliwia zalanie szczelnego obwodu czynnika chłodniczego wodą. Gdy woda zmiesza się z olejem sprężarkowym i czynnikiem chłodniczym, tworzy kwaśny osad, który niszczy uzwojenia sprężarki. Cała pompa ciepła ulega trwałemu zniszczeniu i wymaga całkowitej wymiany.
Kilka zmiennych środowiskowych i fizycznych określa dokładnie, jak długo system przetrwa bez zasilania. Temperatura otoczenia, współczynnik odczuwalności chłodu, średnica rury i wartość R izolacji decydują o szybkości rozkładu termicznego. Solidny Projekt systemu niskotemperaturowej pompy ciepła musi dokładnie obliczyć ten zanik. Stojąca woda w 1-calowej rurze traci ciepło znacznie szybciej niż woda w 2-calowej rurze ze względu na stosunek powierzchni do objętości.
Standardowa izolacja o zamkniętych komórkach zapewnia fałszywe bezpieczeństwo podczas długotrwałych przestojów. Izolacja opóźnia zamarzanie; nie może temu zapobiec. Bez aktywnego dopływu ciepła lub ruchu płynu temperatura wody ostatecznie zrównuje się z temperaturą otaczającego powietrza. Poniższa tabela ilustruje szacowany czas do zamarzania wody stojącej w zewnętrznych rurociągach hydraulicznych podczas całkowitej awarii zasilania.
Średnica rury |
Grubość izolacji |
Temperatura otoczenia |
Warunki wiatrowe |
Szacowany czas zamrożenia |
|---|---|---|---|---|
1 cal (28mm) |
1/2 cala (13 mm) |
10°F (-12°C) |
15 mil na godzinę |
2,5 godziny |
1 cal (28mm) |
1 cal (25mm) |
10°F (-12°C) |
Spokój |
5,0 godzin |
1,5 cala (40 mm) |
1 cal (25mm) |
0°F (-18°C) |
15 mil na godzinę |
4,5 godziny |
2 cale (50 mm) |
1,5 cala (38 mm) |
0°F (-18°C) |
Spokój |
9,0 godzin |
Glikol propylenowy jest najpopularniejszą pasywną metodą ochrony przed zamarzaniem. Instalatorzy zazwyczaj mieszają czystą wodę z 20% do 30% glikolu, aby obniżyć temperaturę zamarzania. Chociaż glikol skutecznie zapobiega tworzeniu się stałego lodu, niesie ze sobą znaczne pogorszenie wydajności. Zmniejsza ciepło właściwe płynu. System musi przetransportować więcej płynu, aby dostarczyć do budynku taką samą ilość ciepła w porównaniu z czystą wodą.
Dodatek glikolu zmienia również ciężar właściwy i lepkość kinematyczną płynu. Mieszanka staje się gęstsza, szczególnie w niskich temperaturach. Ta zwiększona lepkość podnosi ciśnienie głowicy pompy. Pompa obiegowa musi pracować ciężej i zużywać więcej energii elektrycznej, aby utrzymać natężenie przepływu. Ta dodatkowa energia pompowania bezpośrednio obniża ogólny współczynnik wydajności (COP) systemu grzewczego. W początkowej fazie projektowania należy zwiększyć rozmiar pompy obiegowej, aby mogła obsługiwać gęstszy płyn.
Glikol nie jest rozwiązaniem, które można zainstalować i zapomnieć. Inhibitory chemiczne dodane do środka zapobiegającego zamarzaniu ulegają z biegiem czasu degradacji w wyniku cykli termicznych. W miarę rozkładu tych inhibitorów płyn staje się kwaśny. Kwaśny glikol powoduje agresywną korozję miedzianych rur, mosiężnych złączek i wewnętrznych elementów pompy. Aby zapobiec awariom systemu wewnętrznego, należy przeprowadzać coroczną ścisłą konserwację.
Co roku przed rozpoczęciem sezonu zimowego pobieraj próbkę płynu z obwodu pierwotnego.
Do sprawdzenia rzeczywistego punktu ochrony mieszaniny przed zamarzaniem należy użyć skalibrowanego refraktometru optycznego.
Sprawdź poziom pH za pomocą mierników cyfrowych, aby upewnić się, że płyn pozostaje zasadowy (zwykle między 8,0 a 10,0).
Wymień całą objętość płynu co trzy do pięciu lat w zależności od poziomu degradacji stwierdzonego podczas testów.
Lokalne przepisy dotyczące ochrony środowiska ściśle regulują utylizację glikolu. Zdegradowanego glikolu nie można wyrzucać do ścieków komunalnych ani szamba. Przypadkowy wyciek z przedmuchanego ciśnieniowego zaworu bezpieczeństwa stwarza ryzyko skażenia gleby i wód gruntowych, co wymaga kosztownego oczyszczania z materiałów niebezpiecznych.
Termostatyczne zawory zabezpieczające przed zamarzaniem działają całkowicie bez prądu. Opierają się na wewnętrznym termostatycznym elemencie woskowym wystawionym bezpośrednio na temperaturę otoczenia. Kiedy temperatura wody wewnątrz rury spadnie do około 3°C (37°F), wosk kurczy się. To mechaniczne działanie otwiera port kroplowy. Zawór usuwa zamarzniętą wodę z obwodu, umożliwiając przepływ cieplejszej wody z wnętrza budynku na zewnątrz i zastąpienie jej. Jeśli temperatura otoczenia dalej spadnie, a woda osiągnie 1°C (34°F), zawór otwiera się całkowicie, wylewając wodę z instalacji, zanim zdąży ona skrystalizować i rozszerzyć się.
Właściwa instalacja decyduje o powodzeniu lub niepowodzeniu zaworów przeciwzamrożeniowych. Zawory te należy zamontować w absolutnie najniższych punktach zewnętrznych rur zasilania i powrotu. Grawitacja musi całkowicie oczyścić linie; woda uwięziona w niskich miejscach zamarznie i rozerwie rurę. Ponadto należy zainstalować automatyczne odpowietrzniki w najwyższych punktach rurociągów zewnętrznych. Jeśli zawór otworzy się na dole, w górnej części rury może powstać podciśnienie, uniemożliwiając pełne opróżnienie.
Rury wylotowe należy poprowadzić z dala od podkładek wyposażenia, aby zapobiec gromadzeniu się lodu wokół podwozia.
Upewnij się, że odprowadzana woda nie spływa na chodniki lub podjazdy dla pieszych, gdzie stwarzałaby ryzyko poślizgu.
Nigdy nie instaluj zaworów w pobliżu zewnętrznych źródeł ciepła, otworów wentylacyjnych lub obszarów z bezpośrednim nasłonecznieniem. Fałszywe odczyty temperatury zapobiegną otwarciu zaworu podczas zamarzania.
Podstawową wadą zaworów mechanicznych jest obniżenie ciśnienia w układzie. Jeśli zawór otworzy się i zrzuci wodę, obwód hydrauliczny straci całe ciśnienie robocze. Po przywróceniu zasilania z sieci pompa ciepła pozostaje zablokowana z powodu błędu niskiego ciśnienia. System nie będzie działać, dopóki ręcznie nie napełnisz obwodu, nie zwiększysz ciśnienia w naczyniu wzbiorczym i nie usuniesz całego powietrza z przewodów.
Ekstremalne mrozy powodują uciążliwe potknięcia. Jeśli pompa obiegowa ulegnie awarii lub zabrudzony filtr znacznie obniży przepływ, woda w rurach zewnętrznych gwałtownie się ochładza. Zawór przeciwzamrożeniowy otworzy się i wypuści wodę z instalacji, nawet jeśli zasilanie sieciowe pozostanie w pełni aktywne. W rezultacie budynek nie będzie ogrzewany, dopóki nie nastąpi ręczna interwencja.
Zasilanie całej jednostki monoblokowej podczas przestoju wymaga ogromnej mocy udarowej, aby uruchomić sprężarkę. Jednakże zasilanie samej pompy obiegowej wymaga bardzo małej ilości energii. Standardowy zasilacz bezprzerwowy (UPS) lub mały zespół akumulatorów litowo-żelazowo-fosforanowych (LiFePO4) z łatwością radzi sobie z tym obciążeniem. Nowoczesne pompy obiegowe z silnikami komutowanymi elektronicznie (ECM) pobierają minimalną moc w porównaniu ze starszymi silnikami z trwałym kondensatorem dzielonym.
Pompa obiegowa ECM o mocy od 40 W do 100 W może pracować od 24 do 48 godzin na skromnym akumulatorze podtrzymującym 100 Ah 12 V w połączeniu z małym falownikiem. Płynąca woda jest odporna na zamarzanie znacznie dłużej niż woda stojąca. Utrzymując pracę cyrkulatora, w sposób ciągły czerpiesz energię z masy cieplnej pomieszczenia. Pompa pobiera ciepłą wodę z wewnętrznego zbiornika buforowego i pętli podpodłogowych, przepychając ją przez zewnętrzny wymiennik ciepła. Ten ciągły przepływ zapobiega tworzeniu się kryształków lodu, chroniąc jednostkę zewnętrzną przed wykorzystaniem zmagazynowanego ciepła wewnętrznego.
Generatory przenośne lub rezerwowe zapewniają nieskończoną ochronę przed awariami, pod warunkiem, że masz paliwo. Zintegrowanie generatora wymaga ręcznego lub automatycznego przełącznika zasilania w celu odizolowania domu od sieci. Nowoczesne inwerterowe pompy ciepła wykorzystują czułe płyty sterujące i przetwornice częstotliwości. Należy używać generatorów wytwarzających czystą energię w postaci fali sinusoidalnej. Wysokie całkowite zniekształcenia harmoniczne (THD) pochodzące z tanich generatorów konstrukcyjnych spowodują smażenie głównej płytki drukowanej pompy ciepła.
Automatyczne generatory rezerwowe uruchamiają się bezproblemowo podczas nieoczekiwanych nocnych przestojów, zapewniając prawdziwy spokój ducha. Ręczne konfiguracje przenośne wymagają stawienia czoła zamieci śnieżnej w celu podłączenia kabli i uruchomienia silnika. Jeśli awaria nastąpi, gdy śpisz lub jesteś poza domem, generator ręczny zapewnia ochronę zerową.
Wielu właścicieli domów prowadzi do niebezpiecznego błędnego zrozumienia tryb odszraniania pompy ciepła . Odszranianie to aktywny cykl operacyjny. Usuwa szron i lód z wężownicy parownika zewnętrznego podczas normalnej pracy w zimie. System odwraca cykl chłodzenia, pobierając ciepło z domu w celu stopienia lodu na żebrach zewnętrznych. Tryb odszraniania wymaga pełnej mocy sieci, działania sprężarki i uruchomienia zaworu przełączającego. W przypadku awarii sieci nie ma to żadnego znaczenia. Tryb odszraniania zapewnia ochronę zerową obwodu hydraulicznego w przypadku braku zasilania.
Wewnętrzne zbiorniki buforowe odgrywają ogromną rolę w pasywnej ochronie przed zamarzaniem. Duża objętość podgrzanej wody wewnątrz przegrody termicznej działa jak akumulator termiczny. Jeśli akumulator zapasowy utrzymuje obieg, ciepło z wnętrza powoli przedostaje się do jednostki zewnętrznej. Zbiornik buforowy o pojemności 100 galonów utrzymuje wystarczającą ilość energii cieplnej, aby utrzymać zewnętrzny wymiennik ciepła powyżej temperatury zamarzania przez kilka dni.
Włączenie pomocniczego ogrzewania awaryjnego w pomieszczeniu wydłuża ten czas przeżycia. Obsługa pieca na drewno, pieca na pellet lub przenośnego elektrycznego grzejnika pozwala utrzymać wysoką temperaturę otoczenia w pomieszczeniu. Ciepło to przekazywane jest do pętli podłogowych i zbiornika buforowego. Tak długo, jak działa pompa obiegowa, to ciepło pomocnicze aktywnie ogrzewa jednostkę zewnętrzną.
Zewnętrzna izolacja rur musi spełniać rygorystyczne standardy handlowe w klimatach niskotemperaturowych. Standardowy makaron piankowy jest niedopuszczalny. W przypadku wszystkich ciągów zewnętrznych należy zastosować grubość ścianki wynoszącą co najmniej 19 mm do 25 mm. Określ odporną na promieniowanie UV piankę elastomerową o zamkniętych komórkach. Należy dokładnie uszczelnić wszystkie szwy, złącza i cięcia ukośne specjalistycznym klejem.
Wnikająca wilgoć niszczy izolację. Jeśli deszcz lub stopiony śnieg przedostaną się przez płaszcz izolacyjny, woda wypiera uwięzione powietrze. Mokra izolacja całkowicie traci swoją wartość R. W ujemnych temperaturach mokra izolacja zamarza na rurze, przyspieszając czas zamarzania, zamiast mu zapobiegać. Aby zapewnić całkowitą wodoodporność, nałóż na izolację warstwę ochronną z PCV lub aluminium.
Chłód powodowany przez wiatr drastycznie przyspiesza rozkład termiczny. Wiatr o prędkości 20 mil na godzinę usuwa ciepło z zewnętrznych elementów hydraulicznych wykładniczo szybciej niż nieruchome powietrze o tej samej temperaturze. Strategiczne fizyczne wiatrochrony, płoty przeciwśniegowe lub obudowy z listew chronią platformę sprzętową przed przeważającymi zimowymi wiatrami.
Konstrukcja obudowy wymaga szczególnej ostrożności. Należy blokować wiatr bez ograniczania ogromnego zapotrzebowania na przepływ powietrza przez wentylator pompy ciepła. Monobloki przenoszą tysiące stóp sześciennych powietrza na minutę. Ograniczenie wlotu lub wylotu powoduje głodzenie jednostki. Powietrze wylotowe będzie powracać do wlotu, gwałtownie obniżając wydajność systemu i powodując uduszenie się urządzenia własnym zimnym powietrzem.
Regularna konserwacja stanowi najlepszą podstawową ochronę przed szkodami spowodowanymi zamarzaniem. Źle utrzymany system ulega szybszej awarii w sytuacji awaryjnej. Wymień wewnętrzne filtry magnetyczne i wyczyść filtry siatkowe Y, aby utrzymać maksymalne natężenie przepływu. Ograniczony przepływ umożliwia szybsze schładzanie wody w rurach zewnętrznych.
Upewnij się, że jednostka zewnętrzna jest wolna od jesiennych liści i zanieczyszczeń. Sprawdź, czy podkładka urządzenia ma odpowiedni drenaż. Pompy ciepła wytwarzają dziennie galony wody podczas normalnych cykli odszraniania. Jeśli woda nie może odpłynąć, wokół podstawy urządzenia tworzy się gruba zapora lodowa. Natychmiast usuń zaspy śniegu z podwozia, aby zapobiec zamarznięciu łopatek wentylatora.
Natychmiast podejmij krytyczne kroki, gdy zacznie się przerwa w dostawie prądu. Wyłącz główny termostat. Kiedy sieć w końcu się ustabilizuje, moc często powraca z ogromnymi skokami napięcia. Wyłączenie termostatu zapobiega próbom uruchomienia pompy ciepła podczas niestabilnych wahań napięcia.
Przed przywróceniem zasilania urządzenia należy przeprowadzić dokładną kontrolę fizyczną.
Wyłącz główny termostat natychmiast po rozpoczęciu przerwy, aby zapobiec uszkodzeniu skoków napięcia.
Usuń cały nagromadzony śnieg lub lód z łopatek wentylatora, osłony wentylatora i wężownic parownika.
Sprawdź, czy zawory zapobiegające zamarzaniu nie zostały uruchomione. Jeżeli tak, zamknij zawory odcinające i rozpocznij proces ponownego napełniania.
Włącz wyłącznik po ustabilizowaniu się zasilania, ale trzymaj termostat wyłączony. Przed zainicjowaniem wezwania ogrzewania należy odczekać co najmniej 4 godziny, aby grzałka karteru sprężarki ogrzała czynnik chłodniczy.
Instalatorzy i właściciele domów potrzebują solidnych ram decyzyjnych opartych na określonych strefach klimatycznych i niezawodności lokalnej sieci. Nie ma jednego podejścia, które pasuje do każdej instalacji. Należy zrównoważyć koszty początkowe z bieżącymi karami za wydajność i wymaganiami dotyczącymi ręcznej interwencji.
Metoda ochrony |
Koszt początkowy |
Kara za wydajność |
Wymagana konserwacja |
Najlepsza aplikacja |
|---|---|---|---|---|
Glikol propylenowy (30%) |
Średni |
Wysoki (niższy współczynnik COP, wyższa energia pompowania) |
Coroczne badania, wymiana płynu co 3-5 lat |
Domy poza siecią, bardzo niestabilne sieci, surowe strefy zimowe |
Zawory zapobiegające zamarzaniu |
Niski |
Brak (wykorzystuje czystą wodę) |
Ręczne uzupełnianie i odpowietrzanie w przypadku uruchomienia |
Stabilne sieci, umiarkowany klimat z rzadkimi awariami |
UPS / akumulator zapasowy (tylko pompa) |
Wysoki |
Brak (wykorzystuje czystą wodę) |
Monitorowanie stanu baterii |
Systemy o wysokiej wydajności wymagające maksymalnego współczynnika COP |
Przed sfinalizowaniem projektu dokładnie sprawdź warunki gwarancji producenta. Wielu producentów wymaga zastosowania zaworów glikolowych lub przeciwzamrożeniowych, aby gwarancja zachowała ważność w określonych strefach klimatycznych. Niezainstalowanie tych zatwierdzonych zabezpieczeń powoduje natychmiastową utratę gwarancji.
Uszkodzenia spowodowane zamrożeniem pozostawiają wyraźny, niezaprzeczalny dowód fizyczny. Pęknięte płytowe wymienniki ciepła wykazują wyraźne wybrzuszenia na zewnątrz i pęknięcia naprężeniowe. Producenci odrzucą roszczenia w przypadku braku odpowiednich zabezpieczeń. Dokładnie udokumentowaj swoją instalację, włączając zdjęcia zaworów przeciwzamrożeniowych lub odczyty refraktometru mieszaniny glikolu, aby zapewnić zgodność z gwarancją.
Przed wybraniem metody ochrony przed zamarzaniem skonsultuj się z certyfikowanym inżynierem hydraulicznym, aby obliczyć całkowitą objętość systemu i masę termiczną.
W przypadku przejścia z czystej wody na mieszaninę glikolu należy sprawdzić dobór pompy obiegowej i ciśnienie znamionowe.
Określ dokładne najniższe położenie zaworów przeciwzamrożeniowych i zapewnij prawidłowe ścieżki drenażu przed rozpoczęciem sezonu zimowego.
Zainstaluj dedykowany zasilacz UPS lub akumulator zapasowy podłączony wyłącznie do głównej pompy obiegowej, aby utrzymać przepływ podczas awarii sieci.
Odp.: Tak, monoblokowe pompy ciepła zamarzną i pękną, jeśli woda pozostanie w miejscu w temperaturach poniżej zera. W przeciwieństwie do systemów dzielonych, które zatrzymują wodę w pomieszczeniu, monobloki zapewniają cyrkulację wody na zewnątrz. Bez zasilania cyrkulacja zostaje zatrzymana, a stojąca woda rozszerza się w wyniku zamarznięcia, powodując pęknięcie rur i wymienników ciepła.
O: Nie. Tryb odszraniania wymaga aktywnej energii elektrycznej z sieci, aby odwrócić obieg czynnika chłodniczego, uruchomić sprężarkę i stopić lód na wężownicach zewnętrznych. Podczas przerwy w zasilaniu system nie ma zasilania, aby zainicjować lub podtrzymać cykl odszraniania.
Odp.: Czas do zamrożenia wynosi od 2 do 12 godzin. Zależy to w dużym stopniu od temperatury otoczenia, temperatury odczuwalnej przez wiatr, średnicy rury i grubości izolacji. Silny wiatr i słaba izolacja przyspieszają zamarzanie, a gruba izolacja o zamkniętych komórkach opóźnia ten proces.
Odp.: Zawory utrzymują wydajność czystej wody, utrzymując wysoki współczynnik COP, ale w przypadku ich uruchomienia wymagają ręcznego uzupełniania i odpowietrzania. Glikol zmniejsza wydajność systemu i wymaga corocznych testów, ale zapewnia ochronę pasywną bez konieczności ręcznej interwencji po przestoju.
O: Tak. Izolowanie pompy obiegowej wymaga bardzo małej mocy, zwykle od 40 W do 100 W. Praca samej pompy na akumulatorze zapobiega zamarzaniu poprzez ciągły przepływ ciepłej wody wewnętrznej ze zbiornika buforowego przez jednostkę zewnętrzną.
Odp.: Używaj osłon ostrożnie. Koce termiczne zatrzymują tymczasowo ciepło resztkowe podczas przestoju, ale należy je usunąć bezpośrednio przed przywróceniem zasilania. Pozostawienie otwartej osłony ogranicza przepływ powietrza, co może spowodować uduszenie urządzenia i poważne uszkodzenie sprężarki.
Odp.: Trzymaj termostat wyłączony do czasu, aż moc sieci będzie stabilna. Usuń cały śnieg i lód z jednostki zewnętrznej. Sprawdź wyłączniki, sprawdź, czy zawory przeciw zamarzaniu nie spuściły wody z układu i poczekaj, aż grzałka karteru rozgrzeje sprężarkę, zanim podkręcisz termostat.